تقدیم به....
مشکل ما آدما اینه که وقتی یه چیزیو میخوایم و آرزو داریم بش برسیم فکر میکنیم اون چیز دقیقا همونه که تو مغز ماست اما وقتی بش میرسیم تازه میفهمیم که اصلا اینجور نیست
این موضوع درباره آدما هم صدق میکنن
همیشه یه نفر رو ممکنه از دور ببینی
دوستش داشته باشی
و با خودت بگی هی لعنتی این همونه که من میخوام
خب این یه چیز طبیعیه چون ما آدما فقط ظاهر رو میبینیم اما وقتی اون با اون آدم میریم توی رابطه جدی تر ممکنه بفهمیم که اصلا اون چیزی که فکر میکردیم نبوده
ممکنه ببینیم که اون آدم حتی نقطه عکس اون فرد ایده آل توی ذهن ماست
اون موقعس که آدم تمام تصوراتش خراب میشه
و شاید دلش برای خودش بسوزه اما
بهترین راه اینه که از این اشتباهات درس بگیریم
بیاین رو راست باشیم هی نگیم خب الان باهاش خوشحال نیستم دو روز دیگه درست میشه
اگه قرار باشه کسی برای خوشحالی ما باشه
کسی حال مارو خوب کنه
چرا اون آدم خودمون نباشیم؟
چرا وقت و محبتمونو صرف آدمی کنیم که مارو درک نمیکنه
که خوشحالمون نمیکنه
که توی کاراش نشونه ای از دوست داشتن نمیبینیم؟
من امشب این تصمیم رو میگیرم که هر آدمی که باعث بد شدن حالم شد رو بذارم کنار
و خوشحالم که اشتباه کردم که الان میتونم این تصمیم رو بگیرم ^_^
برچسب:
نویسنده: یونا موسوی‌پور